İstanbul'da gün Asya yakasından doğar, Avrupa yakasında batar. Sabah vapuru Kadıköy'den kalkarken karşı kıyıdaki iş kuleleri ve minareler henüz gri bir çizgidir. Akşam aynı çizgi turuncu bir gökyüzünün önünde kararır. Arada kalan saatlerde şehir iki kıta arasında durmadan gider gelir. Vapurlar, köprüler, Boğaz'ın üstünde dönen martılar, iskelede çayını içerken denize bakan insanlar. Bu şehirde on beş milyondan fazla insan yaşar ve hepsi aynı anda bir yere yetişmeye çalışıyor gibidir. Fırınlar sabahın köründe açılır, meyhaneler gece yarısından sonra kapanır. Metro yerin altından, vapur denizin üstünden, minibüs her yerden geçer. Köprülerde trafik hiç bitmez. İnsanlar hızlı yürür, hızlı konuşur, çabuk karar verir. İstanbul kimseyi beklemez, ama kimseyi de dışarıda bırakmaz. Dünyanın öbür ucundan gelen biri birkaç ayda kendine bir mahalle, bir bakkal, bir kahvehane bulur. Tarih burada müzede durmaz, sokakta yaşar. Eski hanların avlularında bugün hâlâ kumaşlar satılır, yüzlerce yıllık sarnıçların üstünde apartmanlar yükselir, Boğaz kıyısındaki ahşap yalıların yanına modern siteler kurulmuştur. Eski depoların içinde bugün sanat galerileri, Cihangir'in yokuşlarında ressam atölyeleri vardır. Bizans surunun taşı, Osmanlı çeşmesinin mermeri ve on dokuzuncu yüzyıl apartmanları aynı sokakta yan yana durur. Hiçbiri diğerinin yerini almaya çalışmaz. Şehir hiçbir dönemini silmemiş, hepsini üst üste giymiştir.

İstanbul'da yaşamak yorucudur. Yokuşlar diktir, mesafeler uzundur, gürültü hiç dinmez. Yine de bir vapur kalkarken herkes bir an durup bakar. Lodos estiğinde deniz kokusu sokaklara dolar, kar yağdığında şehir bir gün boyunca susar. Burada hiçbir şey tek başına güzel değildir, her şey yanındakiyle güzeldir. Eskiyle yeni, taşla deniz, kalabalıkla sessizlik. Bu şehir insana ölçüyü öğretir. Neyin ne kadar olacağını, nerede durulacağını. Krespi bu ölçüden doğdu. Bu şehrin kendine ait bir zaman kültürü de var. 1926'ya kadar Osmanlı günü güneşin batışından sayılırdı. Saat 12 güneşin battığı andı ve saatlerin gökyüzüne göre tekrar tekrar ayarlanması gerekirdi. Bunun için büyük camilerin avlusunda bir iki odalık küçük yapılar vardı, muvakkithaneler. Muvakkit orada gökyüzünü gözler, vakti belirlerdi. Şehir saatini onun saatine göre kurardı.

Ben İstanbul'da büyüdüm. Çocukken evdeki radyoları söküp yeniden birleştirmeye çalışırdım. Çoğu bir daha çalışmazdı, yine de vazgeçmezdim. Elimle bir şey yapmak hep hoşuma gitti. Yıllar içinde eski kalibreleri açtım, vintage saatlerimi parçaladım, mekanizmalar aldım, yeniden kurdum. Saatler benim için bir alegoridir. Zamanda yalnız ileri gidebiliyoruz. İnsan bu boyutu önce matematiğe, sonra mühendisliğe, sonra zanaata dökmüş. Üstüne dilden bağımsız okunan bir kadran koymuş ve kolunda taşıyabilir hale getirmiş. Bizlere de kültürümüzden, tadımızdan bir iz bırakacak kadar da yer bırakmış. Zamanın bize sirayet eden kısmını kontrol etme çabası bu. Bir kalibrenin içinde her parça ahenkle çalışmak zorundadır aynı İstanbul gibi. En küçüğü durursa hiçbiri çalışmaz. Beni büyüleyen bu. Krespi İstanbul'u 2026'da, bu kültürü yüksek saatçiliğe taşımak için kurdum. Burada bir saat geleneği yok, ama bu dokuyla dünya standardında bir saat yapmamak olmazdı. Saatlerimiz İstanbul'da tasarlanır, İsviçre'de yapılır. Her biri numaralıdır. İlk çizimden son kontrole kadar her aşamasını takip ederiz. Krespi'den bir saat almak alışılmış bir mağaza deneyimi değil. Her saatin kime gideceğini bilir, sahibini adıyla tanırız. Amacım İstanbul'u saatçiliğin dünya sahnesine taşımak.
Eren Krespi

